Asfaltı konuşuyoruz, su indirimi konuşuyoruz, yatırımı, projeyi, trafiği, siyaseti, kavgayı konuşuyoruz. Eyvallah...

Ama bu şehrin bir de kimsenin duymadığı, görmediği başka acı gerçekleri var. Buyurun...

Bursa'nın Yıldırım ilçesine bağlı Millet Mahallesinde, toprağın betonla son kavgası gibi duran, epey de büyük bir arazi var. Sahibi bir ara bu araziyi satılığa çıkarmıştı ama... Konumuz şimdi bu değil.

13 Mayıs günü balkonumdan o araziye doğru bakarken gördüm onu. İlk anda bir karaltı sandım, sonra orada bir insan olduğunu anladım.

Bir deri bir kemik kalmış, toprağın üzerine kıvrılmış, hayattan çoktan vazgeçmiş...

Böyle bir tablo karşısında insanın aklına istemsizce tek bir şey geliyor:

"Bu adam ölümü bekliyor..."

Görüp geçmek, kafayı çevirmek mümkün değil. Öyle uzakta bir yer de değil, evimin dibi...

Sonradan öğrendim ki meğer birkaç gündür buralardaymış. Zaman zaman çöp konteynerlerinin hemen yanı başında, atıkların arasında yattığını görenler olmuş.

Hemen ilgili yerlere haber verdim. Ekipler gelene kadar aşağı inip su ve yiyecek götürüp onunla diyalog kurmaya çalıştım.
Sorularıma karşılık vermedi. Hatta "Konuşturma beni" diye de tersledi.

İlerleyen dakikalarda polis geldi, belediye ekipleri geldi, sağlık ekipleri geldi... Herkes üzerine eğildi, konuştu, neyi olduğunu, kim olduğunu öğrenmeye çalıştı. Ama mecali yok, adını bile zor söyledi. İsmi Hakan'mış.

Zaten o ana kadar ne adı vardı, ne de hayata dair bir bağı...

Herkes bir şey yapmaya çalıştı ama Hakan abi gitmek istemedi. Sanki ölümü kabullenmiş gibi. Eğer bir kişinin akli dengesi yerindeyse, kendi rızası olmadan zorla alıp götürülemiyor.

Sonunda da öyle oldu. Herkes dağıldı, o yine o tek başına kaldı.

Ama insanın aklını kurcalayan mesele şu:

Bu haldeki bir insanın "Gelmek istemiyorum" sözü gerçekten sağlıklı bir irade beyanı mıdır? Yoksa yapılması gereken 'istemiyorum' dese bile tutup çekip çıkarmak mıdır? Düsturumuz 'İnsanı yaşat ki devlet yaşasın' değil midir?

***

Neyse ki öyle de oldu. Gecenin ilerleyen saatlerinde süreç tamamen değişti.

Konudan Yıldırım Belediye Başkanı Oktay Yılmaz'ın haberdar olmasıyla birlikte mesele sıradan bir ihbar olmaktan çıktı, adeta bir hayat kurtarma mücadelesine dönüştü. Başkan Yılmaz'ın talimatı sonrası belediyeden bir yetkili ve zabıta ekipleri gece bölgeye geldi. Bir yandan hastane ile görüşmeler yapıldı, bir yandan Ürünlü'deki barınma eviyle temas kuruldu. Bir insanı hayata bağlamak için tüm kapılar zorlanıyordu.

Nihayet Hakan abi ikna edildi, zaten direnecek gücü de yoktu. Ambulansla Şevket Yılmaz Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne sevk edildi.

Bu arada belediye yetkilisi süreci yakından takip etti. Hastanede ziyaretine gitti, üzerine yeni kıyafetler temin etti. Sağ olsun her durumdan da beni bilgilendirdi.

Bir yandan da o bitap düşmüş adamın geçmişini deşti.

Deştikçe altından kahreden hikaye çıktı...

Hayatın bir yerinde bataklığa düşmüş Hakan abi. Ve çoğu insan gibi çıkamamış. Zamanla ailesi uzaklaşmış, dostları kaybolmuş, kimsesiz kalmış.

O da çareyi kendini sokaklara, ölüme atmakta bulmuş.

***

Hakan abinin hayata yeniden tutunabilmesi için küçük de olsa bir kapı aralandı. Gelen son bilgi, hastanede yoğun bakımda tedavisinin sürdüğü yönünde.

Belki ilk kez birileri onun yaşaması için bu kadar uğraşıyor.

O yorgun beden, şimdi tıbbi müdahalelerle hayata tutunmaya çalışıyor.

Dilerim ki galip çıkar...